Ontroerd door het geheimzinnige van het alledaagse. Een landschap, een moment, een sfeer, een medepassagier, een vogel, de stilte onttrekken mijn aandacht elke keer opnieuw. Een toeschouwer ben ik, die om zich heen kijkt, de waarheid schept.
De monoloog, opgebouwd uit vragen, vormt een “gesprek” tussen de klei en haar bezieling, tussen de tijd en hen die hem “bezitten”, tussen de mensen onderling. Hoewel een menselijk gezicht en een landschap in relatie staan tot de zichtbare werkelijkheid, veranderlijk, stemminggevoelig, krachtig, kwetsbaar wordt telkens opnieuw de vraag gesteld wat die werkelijkheid is.
Tot hoever is al dat bekende geopenbaard en het toegankelijke toereikend. Het materiaal waaruit een beeld gestalte krijgt is voor mij gelijkwaardig aan de vorm en de inhoud van het werk waarvan het karakter van het materiaal vaak goed zichtbaar blijft.
Jan van Loon is een veelzijdig schilder, die aansluit bij de Nederlandse figuratieve schilderstraditie, maar hij is geen fijnschilder. Hij houdt zich bezig met het landschap, portret, interieur en stilleven, waarbij hij een voorkeur toont voor de visuele werkelijkheid. Zijn olieverven zijn direct van aanpak, maar zijn trefzekerheid is vooral zichtbaar in zijn aquarellen. Vaak werkt hij in series aan een onderwerp, zoals zijn West-Europese kustlandschappen, de neerslag van een schilderstocht van Portugal tot de Lofoten en zijn tekeningen, gouaches en olieverven van zwakzinnigen. Twee jaar lang maakte hij in enkele paviljoens van Mariencamp tekeningen van licht verstandelijk gehandicapten tot diepgestoorden. In zijn atelier verwerkte hij zijn indrukken tot schilderijen.
Daarna was hij weer een tijd bezig met kunstenaarsportretten.
Mark Lisser schildert alledaagse landschappen, stadsgezichten en interieurs (zie Feest in Assen). Ze lijken fotografisch, maar zijn ze dat wel? Het beeld is intenser dan hij via een foto kan weergeven….
….net zoals ook een herinnering een beeld intenser kan maken dan het op het moment zelf was (Geboortehuis). Hij schildert vaak huizen en interieurs in opdracht.
Geboortehuis, acryl op board, 60×60 cm, 1998
Congo, acryl op board, 2017
Vaak werkt Lisser in series. Sinds een aantal jaren is bijna elke plaats op aarde oproepbaar via het internet. Lisser laat zich tegenwoordig hierdoor inspireren. Hij heeft van elk land op aarde de plek geschilderd, waar Google de rode marker plaatst, wanneer je een land opzoekt op Google Maps (Congo).
Vanaf 2019 probeert hij zijn ideale plek te vinden om te vertoeven. Hij verzint landschappen (Zwemparadijs).
Fleur Krist (1998) neemt je mee in haar eigen wereld vol van licht, donker en verbeeldingskracht.
Ze maakt 3D opstellingen met spullen die zij in haar directe omgeving aantreft en belicht het met kleuren, waardoor er denkbeeldige landschappen ontstaan. Voor Krist is het essentieel dat haar schilderijen de fantasie prikkelt en de kijker mee kan nemen naar een ongrijpbare wereld.
Klaas Koops (Assen, 1949) is psycholoog en beeldend kunstenaar. Hij is in 2011 afgestudeerd aan de Klassieke Academie voor Schilderkunst te Groningen. Hij woont en werkt in Schipborg.
Binnen zijn quasirealistisch werk, waarin een niet bestaande wereld centraal staat, schept hij beelden ‘met uitgesteld begrip’. Tot op zekere hoogte is hij daarbij schatplichtig aan de kunststijlrichting Pittura metafisica.
Daarnaast schildert hij, al dan niet in opdracht, realistische portretten.
Koops is initiatiefnemer en voorzitter van de schildersgroep De QuasiRealisten.
Zijn technieken betreffen olieverf en aquarel.
Tevens is hij lid van de Stichting Drents Portret. Ook is hij voorzitter van de expositiecommissie en bestuurssecretaris van het Kunstlievend Genootschap Pictura te Groningen en lid van de Raad van Advies van de Klassieke Academie.
Daarnaast schrijft en publiceert hij. Ook in de streektaal. In 2011 verscheen over opleiding en werk het boek Kunst is niet leuk. In 2019 verscheen ‘Constructieve suggesties’.
Koops exposeerde onder meer in Museum de Buitenplaats (2011), Galerie Bonnard (2011), Stedelijk Museum Appingedam (2012), Kunsthuis Secretarie Meppel (2014), Pictura Groningen (2012-19), Pulchri Studio Den Haag (2016), Ikonenmuseum Kampen (2017), Jheronimus Bosch Art Centre (2017) en Museum Thijnhof (2017).
Ik ben altijd op zoek naar een compositie waarbij ik licht en kleur zo helder en veelzeggend mogelijk in beeld kan brengen. Het onderwerp kan dan voor mij van alles zijn van portret, landschap en interieur tot stilleven. Het prettige van stilleven vind ik dat het goed naar eigen inrichting in beeld te brengen is. Ik heb graag wat ik schilder voor me. Het schilderen van stillevens leent zich daar goed voor. Maar ook als je juist de vergankelijkheid van het licht dat over een landschap glijdt of een uitdrukking die even in een gezicht te zien is vind ik een prachtige uitdaging die ons beroep zo mooi maakt!.
De schilder Herman Kolker wordt gefascineerd door de invloed van de mens op het landschap. Turfvelden, dijken, kwelders, essen. Zijn werk toont de fysieke sporen van menselijk handelen.
“In mijn schilderijen abstraheer ik de vormen van het landschap tot alleen maar het elementaire overbijft. Niet ter zake doende details laat ik weg. Ik probeer een sfeer van licht en ruimte op te roepen die ik eigen vind aan een bepaald landschapstype“.
Kolker schildert met olieverf en fijn penseel, laag over laag, op doek of paneel, totdat het landschap, met zijn luchten, lichten en kleurnuances naar zijn idee uit de verf is gekomen. Het verticale element ontbreekt vrijwel in het door Kolker gemanipuleerde landschap: het horizontale domineert. Toch ontmoet het oog altijd een obstakel: een glooiing in het eslandschap, een te velde staand gewas of een strook nevelflarden.
Kolkers lokkende verten, begrensd door nevelflarden, of een plooi in het eslandschap, hebben iets mysterieus. Een landschap moet schilderkunstig gezien wel ergens ophouden maar Kolker geeft je het gevoel dat het niet ophoudt, dat er meer is, dat het verder gaat. Juist het ontbreken van een horizon maakt zijn landschappen eindeloos, zo u wilt einder-loos. Zo trekt Kolker de toeschouwer zijn landschappen in. Hij geeft hem het gevoel verder te willen kijken dan de schilder hem toestaat. Het landschap dat hij ziet, zet de kijker in beweging, ontroert hem in de meest letterlijke zin, maakt de kijker tot wandelaar. Die ontroering, denk ik, bevangt je bij het kijken naar Kolkers werk.
(door Peter van Strien)
Nel Kamphuis is in 2006 afgestudeerd aan de Kunst Hogeschool ArtEZ Arnhem in de studierichting ″Autonome Kunst″. Voor haar werk ontving zij de Saxion Kunstprijs 2007. Het werk wordt met name getypeerd door het experimentele en het speelse karakter . Haar fascinatie ligt onder andere in de ″beelden″ die als het ware uit zich zelf ontstaan, door combinatie van de diverse materialen die zij gebruikt. De reeds in de natuur aanwezige vormende kracht, bij stroming en schifting van het materiaal, komt hierin tot uitdrukking.
Door verschillende soorten en kleuren verf te laten stollen ontstaan er als het ware ″verfhuiden″. Deze verwerkt zij zowel in twee- als in driedimensionale schilderingen en collages. Veel van deze collages verwerkt zij weer tot nieuwe beelden met behulp van fotografie en digitale beeldbewerking. Zo verbeeld zij haar eigen omgeving: het land, de bomen, de vogels, de insecten, de zee en de vissen…
Hiermee drukt zij bovendien haar verwondering uit over de schoonheid van ″De Natuur″ maar ook de relatie die er is met onze technische ″verworvenheden″. Deze spanning vormt de grondslag van het werk. Daarnaast haalt ze haar inspiratie uit o.a. literatuur van Toon Tellegen. Allegorische verhalen vormen een rijke bron waaruit zij put.
Dans in Maanlicht, 70 x 105 cm, collage schildering
Voor mij is schilderen en theater onlosmakelijk met elkaar verbonden: impressies, droombeelden en sociaal-maatschappelijke bewogenheid zoeken steeds weer een uitweg in een verschillende vormen van verbeelden. Artistieke ideeën ontstaan in mijn eigen besloten leefwereld. Niet de werkelijkheid of de maatschappij bepaalt wat uit mijn penseel vloeit maar mijn gedachten, emoties en dromen leiden mij in het schilderen, verhalen bedenken en theater maken.”
Mijn jeugd bracht ik door in Friesland en later in Groningen. Ik teken en schilder vanaf mijn vroegste jeugd. Na een korte studieperiode op de Academie Minerva in 1979, besloot ik te kiezen voor dans, theater en een studie als leerkracht basisonderwijs. Ik bleef echter altijd schilderen, volgde workshops en vanaf 1996 heb ik mijn eigen bedrijf als kunstenaar en theatermaakster/producent. Ik realiseerde in de laatste 10 jaar tevens 4 grote theaterproducties.
In mijn landschapsschilderijen probeer ik vooral de sfeer en beleving van het pure landschap over te brengen. Elk schilderij vertelt een verhaal op cultuurhistorisch of archeologisch gebied. Ik probeer in elk nieuw schilderij mijn techniek verder te ontwikkelen. Mijn schilderijen zijn figuratief maar ook mystiek waarbij ik het realistische beeld van het landschap loslaat.
Bij het schilderen van koeien speel ik met de expressie van ogen en houding. De inspiratie voor het schilderen van de koeien is in mijn jeugd ontstaan tijden de vele logeerpartijen op de boerderij bij mijn oom Ypke in Friesland. Met mijn schilderij Sixpack Personalities won ik de 2e prijs van de landelijke verkiezing ‘Schilderij van het jaar in 2020.
Ik schilder graag op grote doeken met olieverf, waarbij de schildering in vele lagen tot in detail wordt uitgewerkt. De ondertekening of schets ontstaat vaak impulsief en is een uiting van een verhaal of landschap dat me raakt. Al schilderend en soms schrijvend ontstaat het beeld dat uiteindelijk de expressie vastlegt van mijn gedachten.
Recent ben ik gestart met een serie schilderijen met persoonlijke verhalen en emoties die mijn leven geraakt hebben en gemarkeerd. Soms met littekens, rouw en keerpunten.
“Niets staat op zichzelf, alles heeft geschiedenis en is onderdeel van een groter verhaal. De zichtbare geschiedenis van een plek opent een tijdlijn, maakt het mogelijk om te zien hoe klein wij in het geheel zijn en laat je voelen hoe kwetsbaar alles is. Wie in het landschap het grote verhaal kan zien, realiseert zich dat alles altijd in beweging is en dat alleen menselijke emoties al duizenden jaren en overal ter wereld dezelfde zijn.”
Er zijn 2 boeken van mijn werk verschenen:
KUNSTlandschap (2007 –Scholma Druk) 50 aquarellen
Walkyre (2011 – uitgeverij Art Revisited) 25 olieverfschilderijen en de sage Walkyre.
Rineke Hollemans (
Uitgeest 1950 ) volgde aan de Academie Minerva te Groningen de opleiding
grafiek, schilderen en ruimtelijke vormgeving. Naast grafiek, voornamelijk
hout-linosneden maakt ze schilderijen in olieverf of acryl, objecten en
ontwerpt ze lampen.
Onderwerpen: bloemen en
landschappen
Haar inspiratiebron is het landschap in Europa of ver daar buiten. In haar woonomgeving van Assen is de natuur van Drenthe volop aanwezig met een geschiedenis van duizenden jaren. Regelmatig trekt ze er op uit met een schetsboek om het karakter van de groenlanden, velden of stroomdalen vast te leggen. In dit afwisselende landschap met een mozaïk van kleine bosjes, zandduinen, graslanden en heidevelden vindt ze o.a. haar inspiratie. In haar atelier worden de schetsen verder uitgewerkt. Eerst wordt er begonnen met een paar aquarellen of een snelle schets in acrylverf op groot formaat om te onderzoeken waar en hoe een houtsnede gemaakt kan worden. Ofwel er ontstaat eerst een reeks schilderijen in olieverf, zodat het onderwerp van alle kanten bekeken kan worden. Pas dan wordt er een mooi stuk hout gezaagd in het gewenste formaat passend bij het onderwerp: van 10x10cm. tot 100×100 cm., lang en smal 10×60 cm., vierkant 30×30 cm. tot 60×70 cm. Er moet een uitdaging zijn, een bepaalde moeilijkheid die overwonnen moet worden. Een houtsnede maken vereist een grote inzet om het weerbarstige hout iets te laten vertellen over het onderwerp.
Het werk wordt in kleine oplage gedrukt in eigen atelier. Naast hout worden er andere materialen gebruikt, zoals perspex, karton of textiel. Een houtsnede wordt meestal uitgevoerd in de zgn. “legkaart” techniek. Hierbij wordt gebruik gemaakt van één plaat hout, die net als bij een legpuzzel in verschillende stukken wordt gezaagd. Zo kan er met verschillende kleuren tegelijk afgedrukt worden.
