Het DSG is een beeldende kunstenaarsvereniging van 41 leden en een afdeling DSG Jong van pas afgestudeerde kunstenaars, die allen op enigerlei wijze met Drenthe verbonden zijn. In de loop der jaren hebben zich ook grafici, keramisten, ruimtelijke vormgevers en fotografen aangesloten.
Exposities, die ook over de provincie- en zelfs de landsgrenzen worden georganiseerd, geven mede door de variatie in thema´s, technieken en richtingen een goede doorsnee van wat er in Drenthe leeft op het terrein van de beeldende kunst. Het teruggrijpen op de traditie van de schilderkunst uit de Gouden Eeuw is net zo aanwezig als het nieuwe realisme, invloeden van het surrealisme, de conceptual art en het impressionisme.
De mens wordt vaak als thema gebruikt, in portretten, in poëtische en intieme situaties, maar ook in magische en bevreemdende ruimtelijke omgevingen, op idyllische plekken en in overvolle hallen. In de ruimtelijke werken tonen mens en dier op fascinerende wijze hun eigen aard en breekbaar werkende vegetabiele vormen lijken steeds meer ruimte te veroveren.
Veel kunstenaars brengen in hun werk listige, humoristische, verstopte en provocerende boodschappen over, die door de kijker moeten worden ontraadseld.
Woordspelingen in de titels van de werken en het geven van een nieuwe betekenis aan gevonden dingen en gebruiksvoorwerpen herinneren aan de magisch realisten, surrealisten en conceptuele kunstenaars.
In deze expositie geven 8 kunstenaars met hun werk een doorsnee van wat er in het DSG allemaal gebeurt.
Via deze link ga je naar de Omroep MAX pagina van de Gezonken Meesters, vind extra informatie, bekijk de finale werken van de afleveringen die geweest zijn of kijk de uitzending terug.
Elvira Dik is docent aan de Klassieke Academie voor schilderkunst in Groningen en Gerke Procee is nog niet zo lang geleden afgestudeerd aan Academie Minerva in dezelfde stad. Beide zijn lid van Het Drents Schildersgenootschap, maar beide zitten echter in een heel andere fase van hun kunstenaarschap en ze hebben een totaal verschillende stijl. Des te boeiender is de overeenkomst in de spanning van de tegenstrijdigheid in de afbeeldingen, die zowel precisie als dreigend verlies van controle laten voelen.
Fotograaf Hedayatullah Amid moest na machtsovername door de Taliban zijn land verlaten. Nu exposeert hij in Assen met een fotoserie over zijn tijd in Afghanistan. Foto: Corné Sparidaens
Na de machtsovername door de Taliban ontvluchtte fotograaf Hedayatullah Amid in 2021 Afghanistan. Op uitnodiging van het Drents Schildersgenootschap exposeert hij nu zijn foto’s in Assen.
Uiteraard weet hij nog welke dag het was. 15 augustus 2021, een zondag. Hedayatullah Amid was kort daarvoor in zijn geboortestad Kabul teruggekeerd na een bijzondere klus in het buitenland. Als eerste fotograaf van zijn land had hij de Olympische Spelen in Tokyo mogen verslaan.
,,Mijn familie was enorm trots. Ik ook natuurlijk”, vertelt Amid (1990) die vooralsnog de Engelse taal beter beheerst dan het Nederlands. ,,Ik had mijn verhaal nog niet kunnen doen, of de Taliban nam in Kabul de macht over van het Amerikaanse leger. Ik heb er nog een foto van gemaakt. Het is mijn laatste in Afghanistan.”
Links de laatste foto die Hedayatullah Amid in zijn geboortestad Kabul maakte vlak voor zijn vertrek uit Afghanistan. Foto: Corné Sparidaens
Die foto hangt nu in de galerie van het Drents Schildersgenootschap in Assen, als onderdeel van de tentoonstelling Hope & Fear . Tien bebaarde mannen met hoofdoek in een pick-up-truck. Drie voorin, zeven in de bak. Sommigen zijn gewapend. Vijf mannen kijken in de richting van de fotograaf. Wat ze denken, is niet te peilen.
Paniek alom
De dagen na de 15de augustus probeerden vele duizenden mensen Afghanistan te verlaten. Het leverde aangrijpende beelden op die de wereld overgingen. Chaos op het vliegveld. Mensen die zich vastklampten aan het landingsgestel. Mensen die in een turbine van een vertrekkend toestel waren geklommen. Paniek alom.
Dankzij zijn werk voor een in Duitsland gevestigd fotoagentschap slaagde Amid erin op een evacuatielijst te komen. Een vliegtuig bracht hem naar Spanje. ,,Ik had een relatief goed leven in Kabul. Ik had een flat, een baan als fotograaf voor Westerse media”, vertelt hij. ,,Toen ik in Europa landde, had ik alleen nog maar een rugzak met een paar camera’s en wat foto’s.”
Hedayatullah Amid exposeert in Assen foto’s van het schijnbaar alledaagse leven in Kabul, de hoofdstad van Afghanistan. Foto: Corné Sparidaens
Hope & Fear laat daarvan een selectie zien. De foto’s – krachtige beelden, sterke kleuren – hebben iets schijnbaar alledaags. Ze tonen een veemarkt bij zonsopkomst, een jongen die vanuit een aanhanger brood verkoopt, zicht op Kabul waar geen boom is te zien, een verkoper van groente. Maar ze laten vooral veel kinderen zien. Spelend, nadat ze hebben moeten werken. Ontheemde kinderen.
Bommen in Kabul
Het is moeilijk voor te stellen dat een man die in Afghanistan zulke foto’s maakte op de vlucht is geslagen voor de Taliban. ,,Ik werkte als nieuwsfotograaf”, verduidelijkt Amid. ,,Steeds als ergens in Kabul een bom ontplofte, moest ik eropaf. Mijn foto’s lieten de schade en de gewonden zien die door de terreur van de Taliban werd veroorzaakt. Een dag later stonden die foto’s met mijn naam eronder bij jullie in de krant.”
Amid leverde via het Duitse agentschap foto’s aan onder meer The Guardian , The Washington Post , New York Times en NRC . Zijn contacten bij laatstgenoemde krant brachten hem op het idee naar Nederland te komen. ,,Dankzij NRC kon ik mijn werk als fotograaf voortzetten. Nu woon ik in Vlaardingen, met een deel van mijn familie. En ik ben getrouwd. Met een Afghaanse vrouw, ja.”
Sinds zijn vertrek is hij niet meer terug geweest in Afghanistan. Achtergebleven vrienden en familieleden houden hem op de hoogte van wat er in het land gaande is. ,,Op de foto’s die mijn collega’s vanuit Afghanistan weten te versturen, zie ik dat het steeds slechter wordt. Ik ben blij dat ik in Nederland ben, maar dit is niet wat ik wilde.”
Doden in Rotterdam
Amid werkt ‘gewoon’ verder. Zijn Instagram-account laat zien wat dit betekent. Een opdracht om Eefje de Visser te portretteren, foto’s van kinderen die verkoeling zoeken, de kaasmarkt in Alkmaar. ,,Ik ben naar de klimaatacties op de A12 in Den Haag geweest”, vult hij aan. ,,Ik heb de schade door de ontploffing in Rotterdam-Zuid gefotografeerd. Drie doden.”
Gevraagd naar zijn angst vertelt hij over vluchtelingen uit Afghanistan die niet de menswaardige behandeling krijgen die hij wel kreeg. ,,Mijn zwager, die in Kabul moest achterblijven, had een goede baan in de telecommunicatie. Sinds 2021 kan hij niet meer voor mijn zus en hun gezin zorgen. Zij hebben geen perspectief dat het beter wordt.”
Gevraagd naar zijn hoop wijst hij op een foto van een meisje in de sneeuw. Ze oefent voor deelname aan een vechtsportwedstrijd. ,,Ik mocht als fotograaf naar Tokyo om verslag te doen van de prestaties van Afghaanse sporters”, vertelt Amid. ,,Wat ik hoop is dat kinderen die nu in Afghanistan opgroeien ook ooit de kans krijgen om aan de wereld te laten zien wat zij kunnen.”
Op 8 januari introduceerde DSG voorzitter Fokko Rijkens de Afghaanse fotograaf Hedayat Amid aan het aanwezig publiek. Hope & Fear – Afghanistan door de de lens van deze fotograaf – is de eerste expositie van het jaar 2025 in de DSG Galerie.
Maar liefst 31 foto’s van 80 x 120 cm geven een prachtig beeld van het land waaruit hij op 15 augustus 2021 moest vluchten als gevolg van de machtsovername door de Taliban.
17 juli 2020 – Salema
Seven-year-old Salema waits for customers to sell water at the Kart-e Sakhi cemetery in Kabul. Children sell water in cemeteries for visitors to pour it on their relatives’ graveyards, an old tradition that is believed to help absolve the dead of their sins.
RTV Drenthe heeft in de reeks Langs het Tuinpad van mijn Vader een portret van Nicole van der Veen-Kerssies gemaakt.
Nicole van der Veen-Kerssies, kunstenaar uit Hijken, vertaalt het Drentse landschap en de mensen die er wonen in kunstwerken die het alledaagse verheffen tot iets buitengewoons. ‘Van wie ben je er eentje, en waar kom je weg? Hoe werken opvoeding en afkomst door in wie je bent en wat je doet? Deze vragen staan centraal in een nieuwe en tweede reeks van het TV Drenthe-programma Langs het tuinpad van mijn vader.
